|
|
 |
« :» |
|
Turgutreis'te "Yukarı Mahalle"den geçerken... "Yukarı Mahalle Mezarlığını" gördük. Otomobili yavaşlattık.
Müziği kapattık. Önce gözümüze "Kore Gazisi Hüseyin Danacı"nın mezar taşı ilişti.
Sonra da "Güneydoğu şehidinin."
Ardından "yabancı dille yazılmış mezar taşlarını" görünce...
Durduk. Mezarlığa girdik.
Ayşe, Fatma, Ali, Veli, Victor, Josephine aynı mezarlıkta.
Mezarlık "şurası Müslümanların, burası Müslüman olmayanların" diye ayrılmış değil. Mezarlık "herkesin mezarlığı".
Turgutreis'te yaşayan yabancılar, ölünce, "Hasan'la, Hüseyin'le, Zeynep'le, Hatice'yle aynı mezarlığa gömülüyorlar."
Mezarlık ziyaretine giden bir Müslüman, bakıyoruz "Müslüman olmayana da fatiha okuyor."
"Tanırdım... İyi insandı" diyerek.
****
Bir mezar gördük üzerinde "taştan yapılmış kartal" vardı. Kartalın kanadına da "siyah beyaz kurdele" bağlanmıştı.
"Bu da neyin nesi" diye sorduk.
Anlattılar...
- Rahmetli Okray Orel emekli astsubaydı... Fanatik Beşiktaşlıydı... 2002'nin son ayında öldü... Beşiktaş'ın şampiyonluğunu göremeden... Gözü açık gitti... Beşiktaş şampiyon olunca çoluk, çocuğu mezarına işte bu "kartalı" yaptırdı... Kanadına da "siyah beyaz kurdeleyi" bağladılar... Rüzgar esince mezar yönünden bir uğultu gelir... Çok kişi der ki... Rahmetli Okray Orel mezarda bağırıyor... Beşiktaş sen bizim her şeyimizsin
|
